این طلسمه شکسته

خوب شده

از دیروز تاحالا این راه باز شده

مثه ابر بهاری

دارم سبک میشم

چشام شده قد نخود فرنگی

ولی این بغض لعنتی گیر کرده این گوشه ولم نمیکنه

سکوتت را دوست دارم

خسته از شنیدنم

غصه نخور ای دل بی کسم

گریه نکن گلم همه کسم

خیی چیزا باید عوض شه

بالاخره باید به یه چیزی برسم

شاید این راهش نبود...